Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, kelimelerin ve zamanın bile henüz doğmadığı uçsuz bucaksız bir ışık diyarında her şeyin kaynağı olan Yüce Bir Ruh yaşarmış. Bu diyar öylesine parlak, öylesine huzurluymuş ki burada ne karanlık varmış ne de hüzün. Yüce Ruh’un ilk düşüncesinden bilgelik, zarafet ve hakikat dolu ışık varlıkları doğmuş; gökyüzünün en yüksek katı sevgiyle dolup taşmış.
Gel zaman git zaman, bu ışık varlıklarının en genci ve en meraklısı olan Bilgelik (Sophia), kendi başına yeni bir şey yaratmak istemiş. Ancak eşine ve Yüce Ruh’a danışmadan attığı bu adım yüzünden, ışık diyarına hiç benzemeyen, bambaşka bir varlık ortaya çıkmış. Bu varlık karanlıktan ve gururdan yoğrulmuş, kendisini her şeyin tek hakimi sanan Yaldabaoth adında kibirli bir gölgeymiş. Bilgelik, yarattığı bu karanlık varlıktan utanıp onu ışık diyarının çok uzağında, kalın bulutların ardına saklamış.
Yukarıdaki ışık diyarından habersiz olan Yaldabaoth, çevresine kendi gibi gölge yardımcılar toplamış ve karanlık maddeden yıldızları, dünyayı ve taşla topraktan oluşan ağır bir kafes kurmuş. Göğsünü gere gere, "Benden başka hiçbir güç yoktur!" diye haykırmış. Oysa annesi Bilgelik’ten gizlice aldığı bir parça ışık gücü, farkında olmadan kendi içinde parlıyormuş.
Günlerden bir gün Yaldabaoth ve yardımcıları, aşağıdaki sularda yukarıdaki ışık diyarının muhteşem bir yansımasını görmüşler. O ışığı yakalayıp kendilerine saklamak için topraktan, sudan ve rüzgardan bir insan bedeni şekillendirmişler. Adına Adem demişler ama bu beden cansız bir heykel gibi yerde yatmış, bir türlü hareket etmemiş. Tam o sırada ışık diyarından gelen bilge haberciler Yaldabaoth’u kurnazca ikna etmişler: "Yüzüne kendi nefesini üfle ki canlansın." Yaldabaoth nefesini üflediği an, içindeki o çalıntı ışık kıvılcımı süzülüp Adem’in kalbine girmiş!
Adem birden gözlerini açmış, ışık gibi parlamaya başlamış ve kendisini yaratanlardan çok daha bilge olmuş. Bunu gören Yaldabaoth kıskançlıktan deliye dönmüş. Adem’in içindeki ışığı hapsetmek için onu unutkanlık uykusuna yatırmış ve etrafını sahte güzelliklerle dolu bir bahçeyle çevirmiş. Ama ışık diyarı Adem’i yalnız bırakmamış; ona yol göstersin diye Havva’yı ve gerçeği hatırlatan Bilgi Ağacı’nı göndermiş. Ne var ki Yaldabaoth ve gölgeleri, insanların gerçek yuvalarını unutmaları için onlara derin bir uyku ve ağır bir perde örmüş.
Aradan çağlar geçmiş, insanlar içlerindeki o parlak kıvılcımı unutup karanlık dünyanın telaşına kapılmışlar. Ta ki bir gün, ışık diyarından gelen Haberci, karanlık kafesin kapılarını sessizce aralayıp yeryüzüne inene dek. Gölgelerin fark edemeyeceği bir kılıkla insanların arasına karışmış ve kalplerine şöyle seslenmiş: "Uyanın! Kim olduğunuzu, nereden geldiğinizi hatırlayın; içinizdeki o sönmeyen ışığın sesini dinleyin."
Bu çağrıyı duyup uyanan ruhlar, üzerlerindeki unutkanlık perdesini yırtıp atmışlar. Vakti gelip dünyadan ayrıldıklarında gölgelerin kurduğu tuzaklara hiç takılmadan süzüle süzüle gerçek yuvaları olan o sonsuz ışık diyarına geri dönmüşler. Hâlâ uyuyan ruhlar ise bir gün kendi içlerindeki kıvılcımı hatırlayıp uyanacakları güne dek yaşam yolculuklarına devam etmişler.
Gökten üç ışık tanesi düşmüş: Biri içindeki ilahi kıvılcımı arayanların kalbine, biri gerçeği sevgiyle paylaşanların diline, biri de bu masalı dinleyip uyananların yoluna...
むかしむかし、あるところに、言葉も時間もまだ生まれていない、果てしなく広がる光の国がありました。そこにはすべての源である「大いなる霊」が住んでいました。その国はあまりにも明るく穏やかで、闇も悲しみもまったくありませんでした。大いなる霊の最初の想いからは、知恵や慈しみ、真実に満ちた光の存在たちが次々と生まれ、天の最も高い場所は愛で満たされていました。
やがて、その光の存在たちの中で最も若く好奇心旺盛だったソフィア(知恵)が、自分だけの力で新しい何かを生み出してみたいと願いました。けれど、パートナーや大いなる霊に相談せずに行動してしまったため、光の国とは似ても似つかない、まったく別の存在が生まれてしまったのです。それは闇と誇りから作られた、ヤルダバオトという傲慢な影の巨人でした。ソフィアは自分が作り出してしまったその暗い存在を恥じ、光の国から遠く離れた厚い雲の向こうへと隠してしまいました。
上の光の国のことを何も知らないヤルダバオトは、自分の周りに影の家来たちを集め、暗い物質で星々や大地、そして石と土でできた重たい檻(おり)のような世界を作り上げました。そして胸を張ってこう叫びました。「私以外に神などいない!」けれど彼は気づいていませんでした。母であるソフィアから知らず知らずのうちに受け継いだ「光の力」が、自分の体の中で小さく輝いていることを。
ある日のこと、ヤルダバオトと家来たちは、下の水面に映った上の光の国の美しい姿を目にしました。その光を捕まえて自分たちのものにしようと、彼らは土と水と風をこねて人間の体を作り、アダムと名付けました。ところが、その体は命のない人形のように横たわったままで、ピクリとも動きません。そこへ光の国からやってきた賢い使者たちが、家来に変装してヤルダバオトにこうささやきました。「顔にあなたの息を吹きかけてみなさい。そうすれば動き出しますよ」ヤルダバオトが息を吹きかけた瞬間、彼の中に隠れていた光の火花がすうっと抜け出し、アダムの心の中へと飛び込んだのです。
アダムはたちまち目を開け、光のように輝き出し、自分を作った者たちよりもずっと賢くなりました。これを見たヤルダバオトは嫉妬で怒り狂い、アダムの中の光を閉じ込めるために「忘却の眠り」をかけ、偽りの美しさで飾られた庭に閉じ込めました。けれど光の国はアダムを見捨てませんでした。真実を思い出させるためにエバと知恵の木を授けたのです。それでもヤルダバオトと影の家来たちは、人間たちが本当の故郷を忘れてしまうように、重たい眠りと忘れっぽさのベールを幾重にもかけ続けました。
それから長い長い年月が流れ、人間たちは自分の中にある光の火花をすっかり忘れ、暗い世界の慌ただしさの中で迷子になっていました。そんなある日、光の国から救い主がやってきて、暗い檻の扉をそっと押し開け、地上へと降り立ちました。影たちに気づかれない姿で人々の間に紛れ込んだ救い主は、一人ひとりの心の奥に優しく呼びかけました。「目を覚ましなさい。自分が本当は誰なのか、どこから来たのかを思い出しなさい。あなたの中で消えずに灯っている、その光の声に耳を澄ませるのです」
この呼び声を聞いて目を覚ました魂たちは、自分にかかっていた忘却のベールを破り捨てました。そして地上での旅を終えるとき、影たちが仕掛けた罠に捕まることなく、ふわりと舞い上がって本当の故郷である永遠の光の国へと帰っていきました。まだ眠りの中にいる魂たちも、いつか自分の中の小さな火花を思い出し、目を覚ますその日まで、人生の旅を続けていったということです。
めでたし、めでたし。
Once upon a time, in a boundless realm of pure light before words or time even existed, there lived the Great Invisible Spirit, the source of all things. That realm was so radiant and peaceful that neither darkness nor sorrow could be found there. From the Great Spirit’s very first thought, beings of light filled with wisdom, grace, and truth came into existence, filling the highest heavens with love.
As time went on, the youngest and most curious among those beings of light—Sophia (Wisdom)—wished to create something entirely on her own. Yet because she acted without consulting her partner or the Great Spirit, what came forth was nothing like the realm of light. It was an arrogant shadow-creature made of darkness and pride named Yaldabaoth. Ashamed of what she had made, Sophia hid him far away from the realm of light, behind thick, dark clouds.
Unaware of the bright realm above him, Yaldabaoth gathered shadowy helpers around himself and built stars, an earth, and a heavy cage made of stone and clay. Puffing out his chest, he declared, "I am the only ruler, and there is no power beside me!" Yet he did not realize that a stolen spark of light from his mother, Sophia, was quietly glowing inside him.
One day, Yaldabaoth and his helpers glimpsed a shimmering reflection of the heavenly realm in the waters below. Hoping to trap that light for themselves, they molded a human body out of earth, water, and wind, and named him Adam. Still, the body lay motionless like a lifeless statue. Just then, wise messengers from the realm of light disguised themselves as Yaldabaoth’s advisors and whispered to him, "Breathe your own breath into his face, and he will come alive." The moment Yaldabaoth breathed into Adam, the hidden spark of light slipped out of him and entered Adam’s heart.
At once, Adam opened his eyes, shone like a star, and became far wiser than those who had shaped him. Furious with jealousy, Yaldabaoth cast a deep sleep of forgetfulness over Adam and placed him in a garden filled with deceptive distractions to keep his light trapped. Yet the realm of light did not abandon Adam; it sent Eve and the Tree of Knowledge to help him remember the truth. Even so, Yaldabaoth and his shadows wove heavy veils of slumber so that humanity would forget their true home.
Ages passed, and people wandered through the busy, dim world, having forgotten the bright spark sleeping inside them. Until one day, a Messenger from the realm of light quietly unlocked the gates of the dark cage and stepped down into the world. Disguised so the shadows would not recognize him, he walked among the people and whispered gently to their hearts: "Wake up! Remember who you truly are and where you came from. Listen to the quiet light still burning within you."
Those souls who heard the call and awakened tore away the veil of forgetfulness. When their earthly journey ended, they rose past every trap the shadows had set and floated freely back to their true home in the eternal realm of light. As for the souls still fast asleep, they continued on their journey until the day they, too, would remember their inner spark and awaken.
And so, three sparks of light fell from the sky: one into the hearts of those seeking their divine spark, one onto the lips of those sharing truth with kindness, and one upon the path of everyone who listens to this tale and wakes up.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder